На гэтым тыдні ў нашай серыі інтэрв’ю Тыя, хто натхняе мяняць свет Алана размаўляе з Марыянай Манілаў — арганізатаркай нізавых рухаў, медыястратэгіняй, пісьменніцай і сузаснавальніцай The Engage Network. За больш чым 20 гадоў працы Манілаў кіравала кампаніямі і праграмамі для такіх арганізацый, як Amnesty International і Greenpeace International, а нядаўна дапамагала супрацоўнікам Wal-Mart аб’яднацца дзеля абароны сваіх правоў. Яна таксама з’яўляецца сузаснавальніцай і была выканаўчай дырэктаркай The Center for Commercial-Free Public Education.
Як Occupy змяніў ваш падыход да арганізацыі?
Для мяне была вялікая розніца паміж тым, каб здалёк вывучаць размеркаваныя колы людзей, якія арганізуюцца, і тым, каб самой перажыць гэта ў Нью-Ёрку. Назіраць за гэтым нажывую было неверагодна, і атрыманыя ўрокі будуць уплываць на маю арганізатарскую працу ўсё жыццё — асабліва тое, што не спрацавала. Часам паміж тым, што працавала і не працавала, узнікала напружанне, а ў парку здараліся выпадкі гвалту, але штодня ўсё роўна кармілі сотні людзей. Як у сапраўдным жыцці.
Я шмат даведалася пра супольнасць узаемнага клопату: у Occupy кармілі людзей, працавалі бібліятэкі і медыкі. Occupy паказаў, што некаторыя справы можна рабіць з клопатам. Існуе вялікі страх перад клопатам у вялікім маштабе — мы бачылі гэта ў працы з Wal-Mart. Працуючы з супрацоўнікамі Wal-Mart, мы выкарыстоўвалі мадэль малых колаў і размеркаванай арганізацыі, што дапамагло развіць структуры для сумеснай творчасці. Вельмі ў духу Occupy.
У чым вы бачыце моцныя і слабыя бакі Occupy?
Сіла ў сумеснай творчасці і ў тым, што кожны і кожная могуць стварыць малое кола. Так маленькія мясцовыя ініцыятывы могуць вырасці ў нешта сапраўды вялікае і мець велізарны ўплыў.
Слабасць была ў тым, што паўсюль рухі Occupy прытрымліваліся адной мадэлі. Яны ў пэўнай ступені адлюстроўвалі карпаратыўную культуру і структуры, паўтараючы іх замест таго, каб адрознівацца. Напрыклад, усе размяшчаліся ў парках і ладзілі кухню. Магчыма, гэта не абавязкова было найлепшым рашэннем для ўсіх. Паколькі вялікай і выразна заўважнай прысутнасці ў парку больш няма, існуе памылковае меркаванне, што Occupy памёр. Па меры росту руху агульныя сходы могуць падыходзіць не ўсім. Мы бачым, як Occupy становіцца больш разнастайным у OccupyOurHomes і OccupyStudentDebt. Сіла — у разнастайнасці і здольнасці рэагаваць на мясцовыя патрэбы, знаходзіць унікальныя рашэнні, найлепшыя для кожнай сітуацыі, і пры гэтым захоўваць агульную ідэнтычнасць.
Occupy не згас. Ён стаў больш разнастайным. Ён праходзіць свой натуральны жыццёвы цыкл. Мяне больш цікавіць практыка пермакультуры ў Occupy.
Якая роля медыя і тэхналогій? Як узаемадзейнічаюць анлайн і афлайн?
Ва ўсіх гэтых рухах за змены мы бачым пераход ад трансляцыйных медыя да медыя, якія ствараюць людзі.
Людзі на месцах рэагуюць хутчэй і больш гнутка. Мы жывём у час сумеснай творчасці. Будучыня за рухамі, якія ўзначальваюць самі людзі: гарызантальная арганізацыя, малыя колы. У Occupy вельмі важнымі былі людзі на месцах, якія толькі пачыналі знаёміцца з медыя.
Тэхналогіі выдатна дапамагаюць асэнсоўваць падзеі і арганізоўвацца. Яны пашырылі магчымасці людзей знаходзіць агульныя інтарэсы. Але заўсёды патрэбна каманда на месцах, якая дзейнічае ў рэальным жыцці. Без працы на месцах гэта ўжо іншы падыход — патрэбнае ўзаемадзеянне абодвух бакоў.
Мне падабаецца ў Loomio тое, што ён нагадвае сустрэчу. Кожны і кожная могуць задаць пытанне, а яшчэ ён адначасова быццам вядзе пратакол. На агульным сходзе па сваёй прыродзе ёсць перавага ў людзей, якія больш гавораць, валодаюць англійскай, у мужчын, а таксама ў людзей з Нью-Ёрка, як я, якія ўмеюць перабіваць і больш агрэсіўныя ў размове. У Loomio ўсё крыху інакш, і ўмовы становяцца больш роўнымі.
Што патрэбна, каб разам практыкаваць навыкі штодзённай дэмакратыі?
На адным з узроўняў магчымасць удзельнічаць у дэмакратыі звязаная з патрэбамі. Часам рух занадта арыентаваны на прамыя дзеянні — праз гэта ён недаступны людзям, якія жывуць у беднасці. У групах Wal-Mart мы як супольнасць шмат дзякавалі адно аднаму і давалі станоўчыя водгукі. Некаторых людзей тады ўпершыню ў жыцці нехта прызнаў лідарамі.
Я думаю, што некаторыя людзі адчуваюць, быццам не маюць голасу. Першая практыка дэмакратыі — гэта падтрымка ў коле, сетцы, супольнасці, якая паказвае, што кожны чалавек мае голас, і шматразовае нагадванне людзям пра іх каштоўнасць, пакуль яны самі не змогуць яе ўбачыць.
Вы гаварылі пра глыбока чалавечую важнасць любові ў вашай працы. Як вы прыўносіце любоў у арганізацыю і стварэнне рухаў?
У любым грамадскім руху ёсць людзі, якія пішуць у Facebook, гатуюць для ўсіх ці даглядаюць дзяцей. Важна прызнаваць гэтыя адрозненні і аднолькава цаніць усіх.
У арганізацыях людзі, якія працягваюць руку праз перашкоды, збліжаюць іншых. У сапраўдных рухах праца і сямейнае жыццё становяцца адным цэлым. Але людзі баяцца, што калі яны будуць цалкам самімі сабой, гэта перашкодзіць дасягнуць «мэты» або выканаць «сапраўдную працу». Нам патрэбны баланс паміж супольнасцю і мэтамі.
Часам у Occupy было занадта шмат супольнасці без мэт. А празмерная ўвага да мэт і лідарства без супольнасці характарызуе некамерцыйны індустрыяльны комплекс, які насамрэч дасягае няшмат. Кожная вёска і кожны рух па-свойму вызначаюць правільны баланс.
Ці можаце вы расказаць пра сувязь паміж унутраным клопатам пра сябе і знешняй працай па клопаце пра іншых?
Арганізацыя — гэта пабудова адносін, а пабудова адносін грунтуецца на нашай здольнасці адкласці страх і любіць глыбей. І гэта няпроста.
У адносінах заўсёды будуць разрывы, таму карысна ўмець будаваць масты, а не паглыбляць разлад. Праца над сабой дапаможа вам лепш будаваць адносіны.
Мы стаім на парозе вялікіх сусветных змен, і я адчуваю гэта фізічна. Я паглыбляю сваю практыку, больш займаюся ёгай і медытацыяй.
Людзям, якія займаюцца медытацыяй і ёгай і баяцца дзейнічаць, трэба пераадолець гэты страх. А тым, хто ўвесь час дзейнічае і кажа, што не мае часу на глыбокую працу, таксама трэба гэта пераадолець.
Для мяне асабіста навучанне клопату пра сябе было спосабам абароны, калі я расла ў цяжкіх абставінах. Вы вучыцеся не баяцца сядзець побач з людзьмі, якім балюча, проста быць з імі. Я стараюся бачыць у людзях найлепшае і быць голасам, які бачыць любоў, як унутры арганізацый, так і паміж імі.
Варта спытаць сябе: «Ці аб’ядноўваемся мы вакол усяго, што зламана, і ўсіх, у каго нешта не так, ці спрабуем рухацца наперад у зламаных сістэмах?»
Што вы параіце людзям, якія хочуць дапамагчы ўнесці станоўчыя змены, але не ведаюць, з чаго пачаць?
Не думайце, што маленькая каманда нічога не можа зрабіць. Выберыце адну справу, высветліце, у чым сапраўды ваша пакліканне, і рабіце яе добра і паслядоўна. У сусветным руху настане момант — падтрымлівайце сувязь са сваім унутраным голасам, каб распазнаць яго і выступіць. Думаю, кожнага і кожную гэта кліча па-рознаму.
Самае важнае — проста нешта пачаць. Ёсць веліч у тым, каб пачаць практыку і паглядзець, куды яна прывядзе. Будзьце гатовыя дзейнічаць. Хваля ўжо тут. Калі людзі рухаюцца разам з ёй, яна падымаецца і абрынецца. Некаторыя кажуць: «Ой, не ведаю, у мяне няма часу…» Група з сямі мам, якія маюць па тры гадзіны на тыдзень, можа нешта зрабіць!
Як вы спраўляецеся з няпэўнасцю або сумневамі, калі стамляецеся і адчуваеце, што ўсё гэта занадта маштабна?
Зрабіце перапынак. Пасля 27 гадоў я давяраю свайму целу. Я хачу ведаць, як нешта адгукаецца ў маім целе. Існуе ўяўленне, што мы павінны кожную хвіліну ахвяраваць усім, і я думаю, што тут трэба быць вельмі ўважлівымі і прыслухоўвацца да свайго цела.
Цяпер я ведаю, дзе праходзіць мая мяжа фінансавай стабільнасці. Калі я не магу верыць ва ўстойлівасць для сябе, то што казаць пра іншых, якія адчуваюць яшчэ большы фінансавы ціск? Каго я выключаю, таму што гэта няўстойліва?
Вы напэўна не хочаце апынуцца ў сітуацыі, калі ўсе знясіленыя. Варта падумаць, як больш адпачываць і як клапаціцца пра сябе. Урэшце паспрабуйце не прывязвацца занадта да выніку. Не настройвайце сябе лічыць, што вы пацярпелі няўдачу, калі не атрымаеце жаданага выніку.
Часам бываюць ітэрацыі. Ці быў Occupy паспяховым? Гэта была ітэрацыя нечага, што будзе надзвычай паспяховым.
